Amerikanen zijn niet gek.

Behalve mijn persoonlijke blog, heb ik ook besloten wat te schrijven over de levensstijl van Amerikanen. Veel feitjes komen uit het boek “Amerikanen zijn niet gek” van Charles Groenhuijsen, wat mij ook geinspireerd heeft deze blog te schrijven.

Deel 2 - Sport.

Amerikanen zijn dol op sport en zijn er ook nog eens erg goed in. Geen land dat zoveel medailles wint tijdens de olympische spelen als Amerika. In Nederland is onze nationale sport voetbal (soccer). In Amerika hebben ze 4 nationale sporten: baseball, American football, basketbal en ijshockey.

Sport is niet alleen een hobby voor de sporters, maar ook voor de supporters. Het is een feest voor de hele familie. Als in Nederland een wedstrijd plaatsvind tussen Ajax en Feyenoord heb je minstens 5 vechtpartijen en zie je overal politie. In Amerika gebeurt dit niet. Fans delen hun nacho’s en zitten naast elkaar. Dit is ook waarom de hele familie meegaat naar de wedstrijden, er is geen gevaar. Hierdoor is ook het Amerikaanse tailgating ontstaan. Voor aanvang van de wedstrijd staat heel de parkeerplaats vol met pick up trucks, waarbij de achterklep opengaat en er barbecues en koelkasten tevoorschijn komen. Muziekje aan, vlees op de barbecue, biertje in de hand en gaan! Er zijn zelfs speciale tailgate winkels waar je alles voor tailgaten kunt vinden wat je ook maar kunt bedenken! In Amerika is er ook een blikjesverbod in stadia. Voordat je de poort in gaat, loop je langs een aantal 65+’ers in oranje vestjes die je er op wijzen dat het toch echt de prullenbak in moet. En voor wie dat nog niet snapt, wordt door medefans verteld dat ze iets vergeten zijn. Dit gaat allemaal erg rustig en met respect voor elkaar. Zelden zijn er incidenten te vinden tijdens zo’n wedstrijd.

Maar behalve de leuke kant van het sporten, is er ook een minder leuke kant. Sport start op jonge leeftijd, en gaat allemaal via de school. Universiteiten bezoeken verschillende High Schools om zeker te zijn dat ze alle goede sportmannen in hun team krijgen. Een universiteit kost hier zo’n 6000 dollar per semester, en dan praat ik maar over een gewone universiteit. Voor duke en harvard kun je wel wat meer neertellen! Geen wonder dus dat alle ouders staan te springen als blijkt dat hun kind zo goed in sport is, dat het misschien wel een beurs aangeboden krijgt. Over cijfers van sportmannen wordt vaak weinig verteld. Meestal zijn ze zo gefocust op hun sport, dat de cijfers er flink onder lijden. Maar universiteiten knijpen hier graag een oogje dicht voor, het ene na het andere fraudeschandaal duikt dan ook op.

Op de basisschool begint sport al, maar hier is het niet serieus. 9 van de 10 keer wordt de score niet eens bijgehouden, en als je misschopt dan was het tenminste “bijna raak”. Falen is een taboe, het maakt niet uit of je goed of slecht bent. Totdat je op een High School komt, en je try outs moet doen om in het team te komen. Hier begint het trainen, en hard. Ik heb zelf 3 weken meegetraint met het volleybal team, en het voelde alsof we trainden voor de olympische spelen. 5 keer per week, 2,5 uur per dag. Vaak is 1 of 2 van die keren een wedstrijd, waarbij je meestal pas na 11 uur thuis bent. Maar de volgende dag zit je gewoon weer op school, en zodra je gemiddelde lager is dan een C wordt je uit het team getrapt. Maar alleen in een schoolteam spelen is niet genoeg. Ouders sturen hun kinderen naar 2 verschillende zomerkampen, en oh, dat trainingskamp tijdens kerst klinkt ook goed! Amerika is het land van sport, maar ook het land van blessures. Veel kinderen lopen op jonge leeftijd al flinke blessures op, wat hun hele carriere kan verpesten. Het zijn 2 uitersten in Amerika. Veel kinderen moeten eens wat meer bewegen, maar veel moeten ook minder bewegen.

Normaal gezien is Amerika het land van harde straffen. Three strikes and you’re out. Maar in Universiteitssporten is dit wel erg soepel. Baseball bijvoorbeeld: wordt je voor de eerste keer betrapt op doping, dan wordt je voor 10 dagen geschorst. De tweede keer voor 30 dagen, en de derde keer voor 60 dagen. Zelfs een vierde keer is “niet erg”, je wordt dan wel voor een jaar geschorst, maar daarna mag je gewoon weer terugkomen.

Maar maakt dit Amerikanen minder gek op sport? Nee. Ze blijven nogsteeds naar wedstrijden kijken, ookal weten ze dat hun favoriete speler al 3 keer betrapt is op doping. Tsja, Amerikanen blijven Amerikanen.